Algemeen Dagblad juli 2006
Door JANNY ESKES
Eten en gegeten worden op expositie in museumgoudA
GOUDA - Je kunt ze vertederend vinden, maar ook gruwelijk. De jonge Goudse kunstenares Henrique van Putten exposeert in museumgoudA beelden van textiel, waar je van alles bij kunt denken. Haar beesten zetten de schoonheid van de schepping tegenover het menselijk tekort.
Midden in 'het ruim', een van de grote zalen in museumgoudA, hangt een uitvergrote buidelrat aan zijn staart. Luguber, is je eerste indruk.
Bij nadere beschouwing blijkt dat mee te vallen. Het beest heeft een heel zacht, donkerbruin glanzend velletje. En een 'Opossum', zoals het dier en ook het kunstwerk heet, leeft in de bomen en kan er in werkelijkheid ook zo bijhangen. Bovendien is deze niet echt, maar van textiel. Aan haar of zijn borst heeft het dier een klein beest van lichtblauwe wol. Maar de vraag dringt zich wel op of het hier om een baby'tje gaat of een parasiet.
Dit werk is Henrique van Putten ten voeten uit. Haar liefde voor de natuur en bewondering voor de schepping stoeien met het besef van het (menselijk) tekort. De vragen die ze zich stelt in haar werk, blijven onbeantwoord. De kunstwerken stellen ook de toeschouwer een vraag.
Want neem nou het hertje ('Cerf') met zijn grote ogen dat op de grond ligt. Zacht velletje - van een omajas uit de kringloopwinkel - en met zijn poten omhoog. Die poten heeft Van Putten van tafelpoten vervaardigd, waaromheen ze rode gebreide lappen heeft gespannen. De poten hebben eigenlijk geen huid, je ziet als het ware de pezen. En het dier likt daar zelf aan.
Is dat niet gruwelijk? Henrique: ,,Enerzijds wel. Ik ben altijd bezig met de natuur en dieren in de natuur. Ik geloof in God, dat hij de dieren volmaakt geschapen heeft. Daartegenover heb je de onvolkomenheid. Want zonder veel moeite maakt een beest een ander mooi beest dood. Zo ziet het leven er gewoon uit. In mijn werk zit ik altijd op het randje van iets moois en iets wat mis is. Als mens moet je daarmee zien te dealen.'' Is het een worsteling voor haar? ,,Nee, je moet het meer algemeen zien, ik ben ook een levensgenieter. Ik vind het voor mezelf heel reëel beide kanten van het leven te accepteren.''
Het werk is fascinerend. Bijna altijd kiest de jonge kunstenares voor dieren. Het werk krijgt daarmee iets fabelachtigs. Een porseleinen vogeltje ('Little bird') dat ze heeft gevonden, heeft ze deels bedekt met een haakwerk. Het wordt aangevreten door groene sprinkhanen van leer met vleugeltjes van stof. Daarnaast zitten vijf vogeltjes op een rij wormen te eten, maar die worden zelf ook door wormpjes opgegeten. Henrique: ,,De tegenstelling is dat je zelf bezig bent ergens beter van te worden, terwijl er tegelijkertijd van jou wordt gesnoept.''
Op twee glazen potten staat een kraai van zwarte stof, deels bedekt met groene kralen. Een sliert kralen hangt uit zijn bek. Heeft hij groene veren? Of is er iets op hem gevallen? Eet hij iets op? Of spuugt hij iets uit?
,,Ik stel heel vaak vragen aan mijn werk. Het begint met een vooropgezet idee. Ik maak schetsen van beesten en een patroon. Maar vervolgens probeer ik dat los te laten. Het werken zelf is heel belangrijk. Dat maakt het beest. En door het materiaal krijgt het soms een heel andere zeggenschap.''
De expositie ’Stof’ in museumgoudA is te zien van 6 juli tot en met 17 september.